“Nuk më pelqen familja e burritt, do bëj atë që s’ua pret mendja…”, vajza çu/dit me letrën…


Përshëndetje të gjithave. M’u mbush mendja që edhe unë të shkruaj historinë time në median tuaj. Do të doja të ndaja me ju pr oble min tim dhe dua t’ju përgëzoj për më tepër, sepse këto histori janë si një lloj terapie për ne. Kam një pro ble m me vjehrrën time.

Me aq sa kam lexuar kam kuptuar se ka shumë vajza të reja që kanë pro ble me me vjehrrat e tyre. Por në të njëjtën kohë kam lexuar histori nusesh të cilat ankohen kot më kot.Nëse vjehrra kujdeset shumë për fëmijët, ato ankohen pse kujdeset, nëse nuk kujdeset ato thonë pse nuk kujdeset. Duket sikur është e shkruar që mar rë dh ënia vjehërr-nuse të shkojë gjithmonë keq. Unë për vete jam vajzë, teze, kunatë, motër dhe nuse, nënë ende jo.

Nuk e di se si do të reagoj kur të kem fëmijë, por nuk mendoj se do të reagoj ash për ndaj vjehrrës si disa nuse që njoh. Si vajzë jam normale, kam pasur edhe unë pro bl emet e mia më nënën time dhe mjaft madje, sepse kemi karaktere të kundërt, por asnjëherë nuk mbajmë inat.Menjëherë kalon, sepse ajo është nëna dhe gjithmonë tërhiqet më shumë një nënë se sa një vjehërr. Është normale. Por vjehrra ime në të vërtetë që po i bën gjërat sa më mirë që ka mundësi. Jam unë ajo që jam shumë kërkuese dhe nuk më pëlqejnë ndryshimet. Fakti është se ne jemi një familje e bashkuar, falë gjyshes sime, drekojmë pothuajse çdo fundjavë me kushërinjtë, jemi të gjithë të së njëjtës moshë, me fëmijë dhe sa herë që takohemi kënaqemi shumë me njëri-tjetrin.

Kjo nuk do të thotë se nuk ka kon flik te, sepse kudo ka nëpër fiset shqiptare. Vjehrra ime është e divorcuar ka dhe një fjalë tjetër që jeton larg saj dhe është lidhur me një burrë tjetër që është nga fshati. Është njeri i mirë, por është shumë me ide të vjetra dhe fanatik. Një ditë arriti kulmin më tha “je bërë si lopë”. Edhe pse mund të ishte në kuadrin e një shakaje unë i tregova të fejuarit tim dhe ai i tha atë që duhet t’i thoshte.Kështu që me të nuk e mbaj shumë gojën edhe pse kur është vjehrra ime përmbahem pak sepse ajo nuk ka faj që ai është aq kafshë. Kur të bëhem me fëmijë nuk kam asnjë pretendim, nëse duan të më ndihmojnë më mirë do të jetë për mua. Edhe pse e shoh të vës ht irë. Pasi ata nuk janë tipa të shoqërueshëm dhe shumë familjarë, ashtu si jemi ne.